De inspiratie van de munay-techniek komt uit mijn eigen ervaringen, een oefening uit de Kosmologie van de Inca, én de theorie van 'Een Cursus in Wonderen'.

Op het eerste gezicht kan dat laatste verwarring scheppen, maar net zoals veel wijsheid tradities grijpen de Inca en de Cursus terug in op de aanname die ik eenvoudig formuleer als;

"God is liefde. Wij zijn Kinderen van God, geschapen naar zijn evenbeeld. Dus zijn wij liefde."

Het gedicht dat munay begeleidt zegt zelfs dat er niets anders is dan liefde. 

Liefde is de Bron van het leven.

 

De Inca en de Cursus zeggen dat wij onlosmakelijk zijn verbonden met de Bron van het leven, maar dat wij denken dat wij daarvan zijn afgescheiden. De gedachte dat wij zijn gescheiden is niet-liefde.

Een Cursus in Wonderen legt uit hoe het systeem van niet-liefde gedachten werkt en schrijft dat toe aan het ego.

De niet-liefde gedachten van het ego, het idee afgescheiden te zijn van de Bron, maakt ons eenzaam en ongelukkig. Eenzaamheid, verdriet, angst en pijn zijn een zware last om te dragen.

Deze ballast noem ik 'bagger'.

Bagger is dus het resultaat van de niet-liefde van het ego.

Bagger is als een laag stof over het hart, waardoor men de eenheid niet meer ervaart en zich uit verbinding voelt.

De pijn van trauma en kwetsuren is bagger. Angstige gevoelens zijn bagger.

Bagger vestoord je balans en blokkeert je weg naar vreugde en vervulling.

Alle mensen kennen bagger, want bagger is een onderdeel van ons collectieve menselijk geheugen.

 

Alle mensen kennen ook liefde, want ook dat is een onderdeel van ons menselijk collectief. Dat kan niet anders, want deze liefde hebben we meegenomen uit de Bron toen we onze menselijke ervaring binnengingen.

Wij zijn nooit los van het liefdes collectief, ook al denken wij van wel. We kunnen beweren dat we zelfstandige individuen zijn en ook vinden dat wij daar naar handelen, maar dit is slecht een illusie, een droom, in ons grote menselijke verhaal.

 

Gelukkig hoeven wij geen slachtoffer te zijn van het collectief waarin bagger aanwezig is. Want met munay, de inzet van onze vrije wil om liefde te ervaren, kunnen wij iedere keer dat we dit tegen komen opnieuw kiezen voor liefde.

Munay maakt het mogelijk de denkgeest van het ego ontmantelen en in te zien dat onze menselijke bagger grillig, veranderlijk, verraderlijk, en onwaar is.

De waarheid verandert namelijk nooit, want 'Toch is alleen maar liefde.'

 

De munay-techniek is een manier om bagger op te ruimen en weer in contact te komen met de liefde. Het opruimen van bagger is nauw verwant aan het vergeven waar Een Cursus in Wonderen over spreekt.

Het is goed om te bedenken wat bagger in wezen is. Het is materiaal dat in voedselrijk water ontstaat uit resten van planten, waterorganismen en klei. In een stroom of rivier kan bagger de vrije doorloop van het water verhinderen. Maar wanneer het voedingsrijke materiaal wordt opgeschept is de vruchtbare mest waarmee een akker kan worden verrijkt.

Menselijke bagger belemmert de levensstroom. Maar wanneer je dit aan het licht laat komen, kan jouw energie weer stromen, en kan deze bagger de mest zijn waarmee jij je zaadjes van liefde voedt. 

Zo was de bagger van mijn pijn de kracht die mij bij de munay- techniek bracht.

In het boekje 'Munay- de wil om lief te hebben' kun je meer lezen over het ontstaan van de munay-techniek, de ideeën erachter en haar toepassingen.