Mijn naam is Jessica Bredero, ik ben Munay Willaq, Stem van Munay.

Sinds mijn kindertijd heb ik contact met de spirituele wereld, maar ik had nog veel te leren over de dagelijkse mensenwereld.

Geïnspireerd door verschillende spirituele ervaringen maakte ik in 2003 een bijzondere reis door het gebied om het Titicacameer, het land van de Inca's in het Andesgebergte van Peru en Bolivia. Het prachtige meer bleek niet zo maar een meer te zijn, want als Vrouwe Titicaca was zij mijn reisgids. Ze liet mij dingen zien en ervaren die mij veel leerden over de dynamiek in onze duale wereld en de balans en disbalans in het menselijk leven.

Als afsluiting van de reis ontving ik in meditatie het Munaysymbool. Daarbij kreeg ik het verzoek dit te verspreiden.

Om aan de vraag te kunnen voldoen moest ik het symbool kunnen duiden, en daarmee ving een nieuwe reis aan. Deze keer trok ik door het landschap van mijn psyche.

Daar lagen, verborgen in het donker, onverwerkte pijnen op mij te wachten. Pas nadat ik deze trauma's had bekeken en vergeven kreeg ik inzicht in de betekenis van het symbool.

Ondanks mijn band met Vrouwe Titicaca en haar wijze lessen leek het vergeven vaak buiten mijn bereik. Maar om in het heden echt gelukkig te kunnen zijn, moest ik mij bevrijden van de ballast, van mijn trauma's uit het verleden onder ogen zien. De pijn die ik voelde was de prijs die ik betaalde voor het niet loslaten van gebeurtenissen die achter mij lagen. Daarnaast werd ik geconfronteerd met de schaamte over de pijn die ik anderen had aangedaan.

Het leren loslaten en vergeven van mijzelf en mijn naaste was en blijft een transformerend proces. Hoe meer ik loslaat en vergeef, hoe meer liefde de ruimte krijgt. Hoe meer liefde, hoe meer compassie voor mijnzelf en mijn naaste en hoe meer levensvreugde ik kan ervaren.

 

In 2012 ben ik teruggegaan naar Cuzco, de voormalige hoofdstad van het Incarijk in Peru. Op de plaats waar de Corincancha had gestaan, de belangrijkste tempel uit die tijd, ontving ik mijn roeping. Datgene wat ik als Vrouwe Titicaca had leren kennen gaf mij de opdracht om mijn stem te gaan gebruiken. Vanaf die tijd ben ik Munay Willaq, Stem van Munay.

Sinds mijn roeping heeft mijn stem de mogelijkheid om in een meditatieve toestand mijzelf en aanwezigen te begeleiden naar de kern van het gedicht dat bij het Munay-symbool hoort. Mijn stem kan je meenemen  naar.....

'...….. ons hart waar het licht van de liefde naar buiten straalt. Deze liefde is bestemd voor alle mensen van de hele wereld. Angst en pijn zijn niet tegen het licht van de liefde bestand, vallen als vanzelf uit elkaar, verdwijnen. Alles wat er overblijft word met dankbaarheid en zonder oordeel bekeken en ontvangen'.

 

Mijn stem is een gave die zich alleen kan ontwikkelen in verbinding met mijn naaste. Als Munay Willaq geef ik workshops, lezingen en Re-Visie coaching.