Mijn naam is Jessica Bredero, ik ben Munay Willaq, Stem van Munay.

 

Sinds mijn kindertijd heb ik contact met de spirituele wereld, waarin ik mij bijzonder thuis voelde. Maar ik had nog veel te leren over de dagelijkse mensenwereld.

Geïnspireerd door uiteenlopende ervaringen maakte ik in 2003 een bijzondere reis door het gebied om het Titicacameer, het land van de Inca's in het Andesgebergte van Peru en Bolivia. Tijdens de tocht bleek Titicaca niet zo maar een meer te zijn, want als Vrouwe Titicaca was zij mijn reisgids. Ze liet mij dingen zien en ervaren die mij veel leerden over de dynamiek in onze duale wereld en de balans en disbalans in het menselijk leven.

Als afsluiting van de reis ontving ik in een meditatie het munay-symbool. Daarbij kreeg ik het verzoek dit te verspreiden.

Om aan de vraag te kunnen voldoen moest ik het symbool kunnen duiden, en daarmee ving een nieuwe reis aan. Deze keer trok ik door het landschap van mijn psyche.

Daar lagen, verborgen in het donker, onverwerkte pijnen op mij te wachten. Pas nadat ik deze trauma's had bekeken en vergeven kreeg ik inzicht in de betekenis van het symbool.

Ondanks mijn band met Vrouwe Titicaca en haar wijze lessen leek het vergeven vaak buiten mijn bereik. Maar om in het heden echt gelukkig te kunnen zijn, moest ik mij bevrijden van de ballast en mijn trauma's uit het verleden. De pijn die ik voelde was de prijs die ik betaalde voor het niet loslaten van gebeurtenissen die achter mij lagen. Daarnaast werd ik geconfronteerd met de schaamte over mijzelf en al mijn tekortkomingen.

Vanuit een diep verlangen om een manier te vinden waarmee ik mijzelf kon bevrijden van mij ballast ontstond een vergevingsoefening die ik de            Munay-techniek ben gaan noemen.

Vergeven was, is en blijft een transformerend proces. Hoe meer ik vergeef, hoe meer liefde de ruimte krijgt. Hoe meer liefde de ruimte krijgt, hoe meer compassie ik heb voor mijzelf en mijn naaste, en hoe meer levensvreugde ik kan ervaren.

 

Later ben ik teruggegaan naar Cuzco, de voormalige hoofdstad van het Incarijk in Peru. Op de plaats waar de Corincancha had gestaan, de belangrijkste tempel uit die tijd, ontving ik mijn roeping. Datgene wat ik als Vrouwe Titicaca had leren kennen gaf mij de opdracht om mijn stem te gaan gebruiken. Vanaf die tijd ben ik Munay Willaq, Stem van Munay.

Sinds mijn roeping heeft mijn stem de mogelijkheid om in mijzelf en aanwezigen te begeleiden naar de kern van het gedicht dat bij munay hoort: het vergeven van angst verdriet en pijn, waardoor liefde vrijgekomen ruimte kan innemen.