Mijn naam is Jessica Bredero. Ik ben Munay Willaq, Stem van Munay.

Sinds mijn kindertijd heb ik contact met de spirituele wereld, waarin ik mij erg thuis voel. Maar ik had nog veel te leren over de alledaagse mensenwereld.

 

In 2003, een jaar na het overlijden van mijn oudste zoon, maakte ik een vision-quest in het gebied van het Titicacameer, het land van de  Inca in het Andes gebergte van Peru en Bolivia. Tijdens de reis bleek Titicaca niet alleen een meer te zijn, want als Vrouwe Titicaca was zij mijn gids. Zij liet mij dingen zien en ervaren die me veel leerden over de dynamiek in onze duale wereld en de balans en disbalans in het menselijk leven.

Als afsluiting van de reis ontving ik het munay-symbool in een meditatie, en ik werd gevraagd om dit te verspreiden.

Om aan het verzoek te voldoen, moest ik de betekenis van het symbool kennen en hiermee begon een nieuwe reis. Deze keer trok ik door het landschap van mijn psyche.

Daar lagen, verborgen in het donker, niet alleen onverwerkte pijnen, maar ook talenten op mij te wachten. Ik moest beide onder ogen zien. De pijn moest ik bekijken om die daarna los te laten. En mijn talenten moesten aan het licht komen, zodat ik ze mij kon toe-eigenen. 

Vanuit het oprechte verlangen om een praktische manier te vinfen om dit werk te doen, ontstond een mentale oefening die ik de munay-techniek noem. Het werken met de munay-techniek bleek ook de sleutel tot het inzicht in de betekenis van het vierkante symbool.

Het werken met de munay-techniek is niet altijd makkelijk. Maar hoe vaker ik de oefening doe, hoe meer liefde en compassie ik voor mezelf en mijn medemens heb, en hoe meer levensvreugde ik kan ervaren.

 

Later keerde ik terug naar Cuzco, de voormalige hoofdstad van het Incarijk in Peru. Op de plek waar ooit de Corincancha stond, de belangrijkste tempel van Inca, ontving ik mijn roeping. Datgene wat ik had leren te kennen als Vrouwe Titicaca, gaf mij de opdracht om mijn stem te gebruiken. Vanaf die tijd ben ik Munay Willaq, Stem van Munay.

Sinds mijn roeping vergezelt mijn stem mij en aanwezigen naar de kern van het gedicht dat bij munay hoort: de liefde die in ieder van ons aanwezig is.

 

Vanaf 2019 werk ik samen met Uta.

Naar publicaties en activiteiten.