Mijn naam is Jessica Bredero. Ik ben Munay Willaq, Stem van Munay.

 

Sinds mijn kindertijd heb ik contact met de spirituele wereld, waarin ik mij erg thuis voel. Maar ik had nog veel te leren over de alledaagse mensenwereld.

In 2003, maakte ik een vision-quest in het gebied van het Titicacameer, het land van de  Inca's in het Andes gebergte van Peru en Bolivia. Tijdens de reis bleek Titicaca niet alleen een meer te zijn, want als Vrouwe Titicaca was zij mijn gids. Zij liet mij dingen zien en ervaren die me veel leerden over de dynamiek in onze duale wereld en de balans en disbalans in het menselijk leven.

Als afsluiting van de reis ontving ik het Munay-symbool in een meditatie, en ik werd gevraagd om dit te verspreiden.

Om aan het verzoek te voldoen, moest ik de betekenis van het symbool kennen en dit hiermee begon een nieuwe reis. Deze keer trok ik door het landschap van mijn psyche.

Daar lagen, verborgen in het donker, onverwerkte pijnen op mij te wachten. Pas nadat ik deze trauma's had geaccepteerd als deel van mij en ze daarna kon vergeven, begreep ik de betekenis van het symbool.

Ondanks mijn connectie met Vrouwe Titicaca en haar wijze leringen leek het vergeven vaak buiten mijn bereik. Echter, om echt gelukkig te zijn in het heden, moest ik de ballast en mijn trauma uit het verleden werkelijk los laten. De pijn die ik voelde was de prijs die ik betaalde voor het niet accepteren en vergeven van gebeurtenissen die achter me lagen. In mijn vergevingsproces werd ik geconfronteerd met schaamte over mezelf en al mijn andere schaduwzijden.

Vanuit het oprechte verlangen om een manier te vinden waarop ik mezelf kon bevrijden van mijn ballast ontstond een vergevingsoefening die ik de Munay-techniek noem.

Vergeven is en blijft een transformerend proces. Hoe meer ik vergeef, hoe meer ruimte er is voor liefde. Hoe meer liefde, hoe meer compassie ik voor mezelf en mijn naaste heb, en hoe meer levensvreugde ik kan ervaren.

 

Later keerde ik terug naar Cuzco, de voormalige hoofdstad van het Incarijk in Peru. Op de plek waar ooit de Corincancha stond, de belangrijkste tempel van Inca's, ontving ik mijn roeping. Datgene wat ik had leren te kennen als Vrouwe Titicaca, gaf mij de opdracht om mijn stem te gebruiken. Vanaf die tijd ben ik Munay Willaq, Stem van Munay.

Sinds mijn roeping vergezelt mijn stem mij en aanwezigen naar de kern van het gedicht dat bij Munay hoort: de Liefde die in ieder van ons aanwezig is.

 

Naar publicaties en activiteiten.