Mijn naam is Jessica Bredero. Ik ben Munay Willaq, Stem van Munay.

Sinds mijn kindertijd heb ik contact met de spirituele wereld, waarin ik mij erg thuis voel. Maar ik had nog veel te leren over de alledaagse mensenwereld.

 

In 2003, maakte ik een bijzondere reis door het gebied rondom het Titicacameer, het land van de  Inca in het Andes gebergte van Peru en Bolivia. Tijdens de reis bleek Titicaca niet alleen een meer te zijn, want als 'Vrouwe Titicaca' was zij mijn gids. Zij liet mij dingen zien en ervaren die me veel leerden over de dynamiek in onze duale wereld en de balans en disbalans in het menselijk leven.

Als afsluiting van de reis ontving ik het munay-symbool in een meditatie, en ik werd gevraagd om dit te verspreiden.

Om aan het verzoek te kunnen voldoen, moest ik de betekenis van het symbool kennen en hiermee begon een nieuwe reis. Deze keer trok ik door het landschap van mijn psyche.

Daar lagen, verborgen in het donker, niet alleen onverwerkte ballast op mij te wachten, maar ook mijn talenten. Pas nadat ik beide delen, mijn lichte- en schaduwzijde, had geaccepteerd begreep ik de betekenis van het symbool.

Vanuit het oprechte verlangen om een manier te vinden waarop ik mezelf kon ontdoen van mijn ballast en mijn licht te bevrijden ontstond de munay-techniek.

Het werken met de munay-techniek is en blijft een transformerend proces. Hoe meer ik dit doe, hoe meer ruimte er is voor liefde. Hoe meer liefde, hoe meer compassie ik heb voor mezelf en mijn naaste, en hoe meer levensvreugde ik kan ervaren.

 

Later keerde ik terug naar Cuzco, de voormalige hoofdstad van het Incarijk in Peru. Op de plek waar ooit de Coricancha stond, de belangrijkste tempel van Inca, ontving ik mijn roeping. Datgene wat ik had leren te kennen als Vrouwe Titicaca, gaf mij de opdracht om mijn stem te gebruiken. Vanaf die tijd ben ik Munay Willaq, Stem van Munay.

Sinds mijn roeping vergezelt mijn stem mij en aanwezigen naar de kern van het gedicht dat bij munay hoort: de liefde die in ieder van ons aanwezig is.